Του κοριτσιού τα μάτια

Του κοριτσιού τα μάτια.

του Γιώργου Αλεξανδρή

 

 

A Hard Rain’s Gonna Fall - Creative Commons by gnuckx

                 ***

Το λιόγερμα κόκκινο βαθύ,

τριαντάφυλλα και λεμονανθοί στο μπαλκόνι.

Χάρη και ομορφιά  στη γειτονιά,

βλέμματα οι δρόμοι και στεναγμοί οι γωνιές.

Ήταν το κορίτσι με του δειλινού τα μάτια.

                 

Στη γλάστρα δίπλα γιασεμί,

γιορτάνι ο δυόσμος στο λαιμό της.

Έπλεκε καρδιές ,κένταγε  τα χείλη

και σμίλευε καημούς και πάθια.

Ήταν το κορίτσι με τα φωτεινά τα μάτια.

                    

Έσκυβε και σκόρπιζε ανθούς της νιότης,

πεθυμιές κρυφές,πείσματα και γινάτια.

Το στήθος της φτερούγιζε περιστέρι

κι άνοιγαν οι ουρανοί τα πλάτια.

Ήταν το κορίτσι με τα γλαρά τα μάτια.

Και από απέναντι καρτέρι,

σκιρτήματα καρδιάς και  βαθιές ανασαιμιές.

Να 'ταν το μπαλκόνι αλάνα,

μονοπάτια της χαράς και της λαχτάρας.

Ήταν το κορίτσι με τα παράξενα τα μάτια.

Και η νύχτα της ψυχής το κρυφοδρόμι,

σεργιάνι φεγγαρόλουστο και νυχτέρι.

Στο παραθύρι της του έρωτα η όψη,

της ευτυχίας λάμπρισμα και κάλεσμα  ζωής.

Ήταν το κορίτσι με τα λατρεμένα μάτια.

                              5-8-2022

 

Αφέντρα και Κυρά

Αφέντρα και Κυρά

 

 

Red lips by baileycute

 Κόκκινα γραμμένα χείλη,
φλογάτα σύννεφα στο δείλι,
μήλα ρόδια και σταφύλι,
να τα κοιτώ,
να τα ποθώ,
να τα φιλώ.

Μαύρα μάτια ζωγραφιά,
παιχνίδι ίσκιος αντηλιά,
γλύκασμα μάγια και γητειά,
να απορώ,
να λαχταρώ,
να ‘μολογώ.

Πρόσωπο γλυκό φεγγάρι,
χρώμα γέλιο και δοξάρι,
άστρο θα ‘ρθει να σε πάρει,
να καρτερώ,
να ξενυχτώ,
να διακονώ.

Έλα αφέντρα και κυρά,
δρόμοι παράθυρα ανοιχτά,
όνειρα   έρωτας χαρά,
να σε καλώ,
να σε θωρώ,
να σε χαρώ.

Γιώργος Αλεξανδρής

 

Πού να σταθώ και τι να πω.

Πού να σταθώ και τι να πω.

του Γιώργου Αλεξανδρή

---------------

Από τη διπλανή παρέα της συγκυρίας,

αψίκορες φωνές και δηλωτικές χειρονομίες

για το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής,

το δίκαιο της άρνησης στην προσμέτρηση της ευθύνης,

την ωριμότητα του χρέους και την προβολή των αξιών,

προσχήματα ευανάγνωστα φανατισμού και αλαζονείας.

Κι εγώ, πού να σταθώ και τι να πω,

για την υπερβολή και τον άκρατο παραλογισμό

σε μια κοινωνία της γνώσης και του ορθολογισμού.

Και σε τούτη την ομήγυρη της γνωριμίας,

με σφυρηλατημένα λόγια κι επίπλαστες παραδοχές,

με ανεξιχνίαστες προθέσεις και επιφυλακτικές αναφορές,

χάλκευαν κλειστές ιδέες και ομόθυμες συμπεριφορές,

ετερόδοξοι στοχαστές της σύνεσης και του αλτρουϊσμού

με βεβαιότητες συγκριτικής ευταξίας και υποδείξεις.

Κι εγώ, πού να σταθώ και τι να πω,

για τον οίστρο της ματαιοδοξίας και την τάση της φυγής

σε μια κοινωνία της συνύπαρξης και της προσαρμογής.

Και στην κορυφή της πορείας της διαμαρτυρίας,

πρωτοστάτες πολύφερνοι κι επίδοξοι σημαιοφόροι,

της αντίστασης επιτήδειοι και πρεσβευτές της αυτονομίας,

αυθεντικοί αναλυτές και σε εγρήγορση στασιαστές,

με συνθήματα οργής και οι ακόλουθοι πορευτές,

ομονοούν αυτάρεσκα μεταξύ αναδρομών και ευθυκρισίας.

Κι εγώ,πού να σταθώ και τι να πω,

για το συνειδησιακό προβληματισμό και αλληλοσεβασμό

σε μια κοινωνία της πρόληψης και δημιουργίας.

                                     23-9-2021

"Lotte New York Palace Displays Stay Safe During COVID19 Quarantine New York City" by Anthony Quintano is licensed under CC BY 2.0

 

Ενστάσεις

                    ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ

του Γιώργου Αλεξανδρή 

 

 "the many things one thing can become: a taxonomy of objects" by pfv. is licensed under CC BY-NC 2.0

Από τη συμβουλή ως και τη σύσταση,
η απειλητική ματιά κι ο οργισμένος λόγος,
εκεί, στην περιπολία, την επίβλεψη και τη σήμανση,
αυθαίρετα επέβαλαν τη δύναμη της εξουσίας
κι αυτάρεσκα συνταίριαξαν το επίτιμο προσωπείο,
με τη σιγουριά τ’ ανώνυμου και τη φυγοδικία.

Από το ξάφνιασμα ως και τ’ αναρώτημα,
ο αφανέρωτος φόβος και η απροσποίητη σιωπή,
εκεί, στην περιόδευση για τις πεζές ανάγκες,
ανακάλεσαν μνήμες παλιές σε  γυάλινες εποχές,
συγκράτησαν φωνήματα έκπληξης και αντιμιλιές
κι ως ένσταση αφέθηκε η απορία και η υπακοή.

Από την άρνηση ως και τη βιαιοπραγία,
ο αστέγαστος ελευθερισμός και οι επίπλαστες θεωρίες,
εκεί, στο χώρο της αντίδρασης και της μισαλλοδοξίας,
πυκνώνουν νεφελώματα σε σκοτεινές συνάξεις,
συντάσσονται ανατροπές σε πρακτικές κατεστημένες
κι αυτομολούν ανεύθυνοι κι ακόλουθοι της τάξης.

Από την επιφύλαξη ως και τη βεβαιότητα,
ο δόκιμος προβληματισμός και η ελεύθερη σκέψη,
εκεί στο επιστέγασμα της κριτικής και του ρεαλισμού,
αδήριτα αντιστέκονται σε συμπάθειες και πλάνες,
τη συνύπαρξη επικροτούν σε θέσεις και αντιθέσεις
κι ως ένσταση δηλώθηκε η  επανάσταση της λογικής.

                                           19-11-2020

 

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ 

του Γιώργου Αλεξανδρή

 

"Contradiction" by topastrodfogna is licensed under CC BY-ND 2.0 

Ώρα την ώρα,στιγμή τη στιγμή,

μπροστά από έδρες,γραφεία και θέσεις,

πίσω από τοίχους και πόρτες κλειστές

με κουρασμένα μάτια κι ανάσες πνιχτές,

έσμπρωχνε στον ίσκιο της  τη μέρα.

Σκέψη τη σκέψη,λόγο το λόγο

με συρτές φωνές και σύμφωνες σιωπές,

με παραλληλισμούς και συγκρίσεις,

προσπερνούσε ρωτήματα κι ενστάσεις

και σώπαινε στα γυρίσματα του νου.

Δρόμο το δρόμο,βλέμμα το βλέμμα,

τ' απάντημα χωρίς ρυθμό και χρώμα,

καθρέφτισμα  και υπεκφυγή το νεύμα

και με την προσποίηση κοινά αποδεκτή,

πέζευε αρχές και ξόδιαζε συνήθειες .

Γνώση τη γνώση,λογισμό το λογισμό

στης νύχτας τη βία και τη μοναξιά,

με ασύλητες παραδοχές και ομολογίες,

χωρίς αφορισμούς κι επιτηδεύσεις,

πρόφταινε τον ευπροσάρμοστο εαυτό.

Χρέος το χρέος,ευθύνη την ευθύνη,

η μέρα επανάληψη κι αντίστιξης ηχώ,

η νύχτα περισυλλογή, του αύριο γεννήτρα,

μ' επίγνωση συνειδητή και νουθεσία

μάκραινε μηρυκασμούς κι επιδαψιλεύσεις.

 

                                    31-10-2020

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

ΑΚΟΜΗ  ΜΙΑ  ΜΕΡΑ

 

 "dice another day" by topher76 is licensed under CC BY-ND 2.0

Ακόμη μία μέρα,
σπούδαγμα αρετής και άσκηση ευθύνης.
Επίγνωση η σεμνότητα κι ο σεβασμός καθήκον,
ο λόγος διαυγής και σύστοιχος της σκέψης,
οι προσφωνήσεις άνθισμα και οι σχέσεις αρμονία.
Χρωματισμοί τα βλέμματα και άσματα το γέλιο.
Και είναι η ζωή, ηλιού βλεφάρισμα και λάμψη.

Ακόμη μία μέρα,
ελαφρότητας κομπασμός και αυθαιρεσίας πνεύμα.
Σαγήνεμα ο ναρκισσισμός και η υψιπέτεια θέλξη,
η ξιπασιά ευλόγημα και οι πανηγυρισμοί γιορτάσι,
η άγνοια προσαρμογή και η αδιαφορία στάση.
Μαυλίσματα οι προτροπές και πλάνη οι αναδείξεις.
Και είναι η ζωή, σκόρπισμα και υποχείρια ζέση.

Ακόμη μία μέρα,
επιτήδευσης φαινομενισμού και αναρρίχησης πλάνο.
Ο καιροσκοπισμός προσήλωση και η επιφάνεια δόξα,
η αξιοσύνη επίκληση και η προσφορά μεγαλοσύνη,
η αυθεντία πρόθεμα και η κληρονομιά συνέπεια.
Ρήτρες οι αντιγραφές και περγαμηνές οι επινοήσεις.
Και είναι η ζωή, προσποίηση κι αναγωγή στο χρέος.

Και τούτη η νύχτα,
σοφίας εράνισμα και αλήθειας μαρτυρία.
Η αίσθηση αναστάτωση και η πεποίθηση τυραννία,
οι προσεγγίσεις πρόταγμα και οι ερμηνείες κρίση,
οι διαψεύσεις έναυσμα και οι βεβαιότητες ανάγκη.
Η αυτογνωσία σύγκλιση και οι ενστερνισμοί διαφάνεια.
Και είναι η ζωή, ανίχνευση και πάθος ισορροπίας.

                      Γιώργος  Αλεξανδρής

 

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΣΤΗΝ  ΠΛΑΤΕΙΑ

 

"City of Trikala" by Vicky Tsavdaridou is licensed under CC BY-NC-ND 2.0

Τώρα πια που οι θεοί των μύθων και της ιστορίας,

πισωστρατούν στα στενά καλντερίμια των δοξασιών

και δικάζονται στα πλακόστρωτα της πίστης και της αλήθειας,

τώρα πια που τα ιερά και διαχρονικά σύμβολα

ξεθωριάζουν απ'  τη μαγεία του ιδεώδους και του οδηγισμού

και τα στρατευμένα στη δόξα είδωλα αλλοτινών εποχών

σκιάζονται στην ανυπόληπτη απορία και λήθη,

στην πλατεία,σιωπηροί παρεπιδημούντες στοχαστές,

επίτιμοι ευκαιρίας αρχηγοί με καυχησιάρικη μνήμη,

επίδοξοι αναλυτές με πρωτότυπη αναφορά και κρίση,

νεότευκτοι ανατροπείς,ασπούδαστοι εμπειριών και γνώσης,

πολυλογούν χαλκεύοντας εικόνες και προσωπεία,

ψηλώνουν ανάστημα σε βεβαιότητες και αμφισβητήσεις,

κανοναρχούν ως εύσημα τη σύγκρουση και τη διαφωνία,

παρασπονδούν αυτόχρημα στην επίκληση του ήθους

κι αλληλοσυντάσσονται ομότεχνοι σε  παραστάσεις.

Στην πλατεία,ανιστορείται το φευγιό και η βιασύνη.

Ομολογείται αδάμαστη του χρόνου η μοναξιά,

αναμετριέται η επίγνωση με τ' άσπιλο της πεθυμιάς

και γίνεται σοφία ο στοχασμός και μακαρισμός ο λόγος.

Στην πλατεία,αντρειεύεται της ψυχής η παλληκαροσύνη.

Αναρριχάται ασπόνδυλη σε ιστούς και αψηλώσεις,

επαίρεται και ασχημονεί,επινοεί και δαψιλεύει

ηγήτορες και εποχές, δόγματα και θεοποιήσεις.

Στην πλατεία αποτιμιέται με τα πάθη της η ζωή.

Η μαθητεία του λογισμού και η παίδευση του φόβου,

ορίζουν το κοινώνημα τ' ανθρώπου με το μέλλον.

Εκεί, στην  πλατεία των μύχιων αναδρομών και επιδρομών,

εκεί, στις ασκητικές πολιορκίες και τις ανοιχτές σκιαμαχίες.

                         Γιώργος  Αλεξανδρής                 

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

  ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

 του Γιώργου Αλεξανδρή

 "Photo5_red_ribbon" by Julie Edgley is licensed under CC BY-SA 2.0

Σου στέλνω το πρώτο και τελευταίο μου γράμμα,
όχι για χαιρετισμό ούτε για στερνό αποχαιρετισμό,
παρά για την αλήθευση εκείνου του μηνύματος
που μας έστελνε η ζωή με της καρδιάς το σκίρτημα,
το παραξένεμα του νου και το αλάργεμα του χρόνου,
πως είναι η συνύπαρξη προσποίηση και πλάνη.

Νιώθαμε πως τ’ αποτόλμημα στο αγκυροβόλιο των τύπων
θα μας στερούσε τη λευτεριά, της αποζήτησης τη μαγεία,
την ομορφιά της έκπληξης, του πάθους την αδημονία
και αρνηθήκαμε τη συνύπαρξη με σχεδιασμούς και όρκους,
το δελεασμό της σιγουριάς και των συνηθειών τη λάτρα,
να  ’ναι ο έρωτας κρυφό κυνηγητό κι ευόδωση ονείρων.

Και κρυπτογραφήσαμε φτερουγίσματα ψυχής και ανατάσεις,
φυγαδέψαμε εμπειρίες στο άσυλο των αναμνήσεων,
αισθανθήκαμε τα κενά στην οδύνη της νοσταλγίας
κι αφεθήκαμε αναπόδραστοι στην έκσταση και τον οίστρο
των ανυπόκριτων λογισμών και μύχιων αισθημάτων
να είναι η αγάπη ταύτιση και σμίλεμα η σχέση.

Σου στέλνω τούτο το άτιτλο και ανεπίστρεπτο γράμμα,
όχι για όσιες πεθυμιές ούτε και γλυκασμούς της μνήμης,
παρά για το βαθύ το σάλαγο που η σκέψη μας αφήνει,
τη θελκτική αναστάτωση που λυτρωτικά μας συνεπαίρνει
στην πληρότητα που η αρμονία ύπαρξης και απουσίας φέρνει,
κι αμφίδρομα της ζωής το νόημα συνειδητά το ζούμε.

 

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

"Crossing the Line" by Scuddr is licensed under CC BY-NC 2.0

Δυο βήματα όλη η γη

και μια πνοή η ζήση.

Χαρά στονε που θα τα δει

πριν της ζωής τη δύση

και μ' έγνοια στοχαστική

προλάβει να εκτιμήσει.

Το πρώτο βήμα του στερνό,

στη γνώση αν πατήσει,

μικρό παράθυρο κλειστό

τις εμπειρίες θα κρατήσει,

οι αξίες του σχήμα ιδεατό,

και πού να εντρυφήσει!

Θα είναι οι μέρες του  στιγμές

το χρόνο για να μετρήσει

και οι ελπίδες του χλωμές

γυρίσματα να τολμήσει

σε κενά και βλέψεις περαστικές

και ρωτήματα να αθροίσει.

Ασύνταχτη όλη η ζωή

κι ανοικονόμητη η φύση.

Χαρά στονε που θα σταθεί

απέναντι με λογισμό και κρίση

και ως νους κοινός αποδεχτεί

την ουτοπία, ενόραση και κτήση.

Πρόβλεψη και προφητεία θελκτική

το τέλος της πορείας του θα βλέπει,

η μνήμη αφετηρία και πομπή

καθώς σε αυγινή αρχή θα στέκει

και θα ορίζει με ανάνηψη και φυγή

τον κύκλο του και σεβασμό στα πρέπει.

Στο ύψος του θα φέρνει την αλήθεια,

το ψέμα ως ανάγκη θα τιμήσει,

την ασπούδαχτη των συγκυριών βοήθεια

ως ευτύχημα και δόγμα θα παραστήσει,

στο εύτακτο θα ταχθεί με ευπείθεια

και το αιώνιο στο εφήμερο θ' αναζητήσει.

                         Γιώργος  Αλεξανδρής

Να Θυμάσαι

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ 

του Γιώργου Αλεξανδρή

 "Moon light" by carlosoliveirareis is licensed under CC BY-NC-SA 2.0

Μέσα στης νύχτας τα μάγια και την αστροφεγγιά,
στο παραθύρι εστάθης με νεράιδας θωριά,
φεγγαρόλουστη κόρη με απόκοσμη  ομορφιά,
στων αγγέλων το χοροστάσι και τη γειτονιά.

Μυγδαλιά ανθισμένη σε αποχείμωνο καιρό,
κόκκινο τριαντάφυλλο τ' Απρίλη σε θωρώ,
γλυκανέμι αυγής σε ακούω, πρωινό κορυδαλλό,
λάμπρισμα ανατολής, πάντα να σε βλέπω ποθώ.

Στέκεις μ' ανήσυχο βλέμμα τι τάχα να θες ;
Μονάχη στη νύχτα μιλάς, τι  άραγε  να λες;
Τα μάτια  σου με δάκρυ, μη βρέχεις μην κλαις,
σε ακούω, σε βλέπω από χίλιες γωνιές.

Σκέψου, με χέρια πιασμένα, διψασμένα τα χείλη,
με τρεμάμενα λόγια του πόθου που ομίλει,
πυρωθήκαμε πεθυμιές στο φλεγόμενο δείλι
κι αφεθήκαμε θεοί, μέχρι ο ήλιος ν' ανατείλει.

Να θυμάσαι κείνη τη νύχτα χωρίς αλησμόνια,
τότε που βγήκαμε στ' ουρανού τα μπαλκόνια
κι ακούγαμε  στην αγρύπνια μας γλυκόλαλα αηδόνια ,
με όρκους και πίστη για μια αγάπη αιώνια.

Μου ψιθύριζες συνεπαρμούς και πάθη κρυφά,
τον έρωτα στην έκσταση κεντούσες με φιλιά  γλυκά
και κρατούσες τη ζωή αντάμωμα στα ψηλά!

Πάντα  να τα  θυμάσαι, να τα λογιάζεις όλ' αυτά.

                                Γιώργος Αλεξανδρής

ΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΑ

ΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΑ

"The Hill of Crosses" by freefotouk is licensed under CC BY-NC 2.0

Το τέλεψε το κάρφωμα ο σταυρωτής του Άγιου
και γύρισε και κοίταξε το μανιασμένο πλήθος.
Χασκογελούν τα μάτια του, τεντώνει τη σιωπή του
και το μυαλό του το  ’συρε στον παιδεμένο λόγο
π’ αντιβοούσε σάλαγο στ’ ανθρώπινα τα πλάτια.
«Πού να ‘ναι αυτός ο λυτρωτής και σταυρωτής να γένει
του δαίμονα που κούρσεψε τη λευτεριά της σκέψης
και σέρνει ανθρωποθάλασσα πίσω του σταυρωμένη;»
Το τέλεψε το κάρφωμα ο σταυρωτής του Άγιου
μα τα καρφιά του του ‘μειναν  στα χέρια  του σπαθιά,
βαθιά αυλάκια μαχαιριές το αίμα του να χύνουν
και τράβηξε τη σκέψη του φιδόκλεφτα στη ρήση.
«Σταυρός που για το θάνατο του Άγιου θα στηθεί,
κατάρα φιδοβύζαχτη να πέσει στους μαστόρους
και τα καρφιά του σταυρωτή φαρμακερά μαχαίρια
να μείνουνε στα χέρια του να λιώσουν το κορμί του».
Το τέλεψε το κάρφωμα ο σταυρωτής του Άγιου
μα η ψυχή του άδειασε και στέγνωσε ο νους του.
Βουβό το πλήθος μάκραινε στη λασπωμένη στράτα,
πομπή αμοιρολόγητη, σκυφτό ανθρωπομάνι
κι απολιθώθηκε θυμούμενος την ξεχασμένη κρίση.
«Τη λευτεριά μην τη μετράς με το δικό σου δίκιο,
το χρέος σου όχι με τη βοή και τ’ αδέσποτο το πνεύμα,
παρά με την ανάγκη τ’ αλλουνού και της ζωής τα πάθη».
Το τέλεψε το κάρφωμα ο σταυρωτής του Άγιου
μα βάρυναν οι ώμοι του απ’ του σταυρού τον ίσκιο
και σύρθηκε αποσυνάγωγος στην κρύα μοναξιά του.
Ανομολόγητη του κόσμου η ενοχή και η σιωπή δική του,
η πλάνη ερώτημα βαθύ κι η γνώση απορία
καθώς οι επευφημίες κόπασαν και δαύλισε ο πόθος
για το ξαστέρωμα του νου ,τη λευτεριά της σκέψης.
Αντάμα με τους πολλούς ο λόγος και χωριστά η ευθύνη.

                                Γιώργος Αλεξανδρής

                               www.alexandris23.net

ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

"When Two Become One" by Fernando Perottoni is licensed under CC BY-NC-ND 4.0

Του  έδωσε το χέρι της
και κράτησε στη χούφτα του
της ζωής το λάμπρισμα
και την αιωνιότητα του χρόνου.
Στόχασμα ανερώτητο η επαφή
κι ανείπωτο κάλεσμα η σιωπή.

Την κοίταξε στα μάτια
και είδε στο βλέμμα της
σκίρτημα καρδιάς κι αδημονία
και της ψυχής την αγιογραφία.
Προσκύνημα ιερό η ομολογία,
ακολουθία η μύηση και τ’ όνειρο λατρεία.

Το σάστισμα, συνεσταλμένος λόγος
και η απόκριση ευφρόσυνη μελωδία
για το λευτέρωμα του δισταγμού
και τη λύτρωση του πειρασμού.
Μνήμη αυριανή τ’ απάντημα
κι η ταύτιση περίσσευμα ευτυχίας.

Το ρίγος, θάρρητα του  κορμιού
 και το φιλί η ευψυχία
στην αποζήτηση τ’ απόκοσμου
στη μοιρασιά και το ξόδι.
Κρησφύγετο οι αυλές της γης
και οι αύρες της ερωτικό δοξάρι.

          Γιώργος  Αλεξανδρής

          www.alexandris23.net

ΑΕΝΑΗ ΔΙΑΦΥΓΗ

ΑΕΝΑΗ  ΔΙΑΦΥΓΗ

του Γιώργου Αλεξανδρή

Απόκαμα. Επιστροφή στην κρύπτη.

Κομμάτι να ξαποστάσω

απ’ το κυνηγητό του χρόνου,

μια στάλα ν΄ ανασάνω

απ’ την προσμονή και το ονειροπόλημα

μιας ξέχωρης δικής μου μέρας.

Προτρέχω να προλάβω

την τόσο κοντινή επόμενη στιγμή,

πιο πέρα απ’ τη συνέχεια ν’ αγναντέψω,

μα δεν τα καταφέρνω

κι αυτόμολος δικάζομαι

στη βεβαιότητα του απρόσφορου,

στης μοναξιάς το ανέφικτο

και του αυτοπροσδιορισμού τη δίνη.

Απόκαμα. Αναθάρρηση στην πρόβλεψη.

Απροσπέλαστος ο χρόνος στη μονιμότητά του,

αδυσώπητος στο άκαμπτο μέτρημά του

κι ανελέητος στην ευστάθεια του ρυθμού του.

Και πώς να προλάβω μνήμες να φτιάξω,

θύμησες να μαζέψω,

μπροστά από το αύριο,

από το χθες πιο κείθε

με μια συναίσθηση κοντή και γνώση  μετρημένη;

Απόκαμα. Ανακύκληση στη ζεύξη.

Στεριώνω μια παραδοχή στη φυγή,

στην αποζήτηση την άρνηση φτερώνω

κι επιμένω να επισκοπώ και ν' αναρωτιέμαι

με μια βασανιστική επιτήδευση

και πάλι στην ουτοπία και τα προσχήματα να σταθώ,

στην ανημπόρια αντέρεισμα να θεμελιώνω

και ασυγχώρητο το ξάφνιασμα στην απορία,

στα ύστερα ν’ αποποιούμαι.

Απόκαμα. Ενσυνείδητη επινόηση.

Το θέσπισμα προσήγορη δοκιμή

τα  αναπάντητα βεβαίωση και αρχή,

μετανιωμός η διεκδίκηση

και η συνέπεια προσφυγή,

σε μια αέναη του χρόνου και δική μου διαφυγή.

 

Η Εικόνα: "Χριστιανικές Ταινίες «Διαφυγή από την Παγίδα» Κλιπ 4 - Μπορεί να σωθεί κανείς πιστεύοντας στον Κύριο μέσα στη θρησκεία;" by dallaseffitgew5696 is licensed under CC BY-NC-ND 2.0

ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

 

 του Γιώργου Αλεξανδρή

     

Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.

Ήταν η μέρα της σύναξης των θεών,

η μέρα της σπονδής των ανθρώπων

και είχαμε κινήσει από τη γη των ασμάτων,

του ουρανού των θαυμάτων να πάμε.

Ανεμοδρόσιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.

Ασήμι στα μαλλιά σου οι δροσοσταλιές,

σου στίλβωναν διάδημα και πέπλο νυφικό

και τ’ ανέμου η ηχόχρωμη ανάσα

προσευχή της ψυχής μας και λύτρωσης ύμνος.

Και σηκώσαμε τα χέρια μας ψηλά.

Εγώ του γάμου φλάμπουρα με κόκκινο μαντήλι  

κι εσύ στου έρωτα την έκσταση φτερά,

αναπέμποντας δέηση εγώ κι εσύ αντιφωνώντας,

ομολογία και ψαλμό το άγιο «σ’ αγαπώ»,

για της ζωής τ’ αγκάλιασμα και το γλυκασμό.

Και πετάρισαν έκπληκτα μικρά πουλιά,

το σφύριξαν με αηδονολαλιά στους βράχους

και κείνοι αντιλάλησαν ανασαμό και ρίγος.

Το έψαλλαν συλλείτουργο στους ανάερους ναούς,

κοινώνησαν κι ανάβλεψαν σεπτές μορφές

και γαλήνεψαν τα πάθη και οι σταυρώσεις.

Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.

Είδα στα μάτια σου το επουράνιο βλέμμα,

βαθιά παράκληση,μνήμης πομπή  και απολογήθηκα.

Είδα στα μάτια σου τ’ ανέσπερο το φως

το αύριο  ν’ ακολουθεί και προσευχήθηκα.

Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.

Ήταν η μέρα της σκέπης και ευλογίας των θεών,

η μέρα του μεγαλείου της ψυχής των ανθρώπων.

’Ηταν η δική μας μέρα.

                                                         7-4-2019

«Creative Commons Μετέωρα» από τον Pixabay με άδεια  Pixabay License

ΝΥΧΤΕΡΙ

ΝΥΧΤΕΡΙ

Μια διαφορετική  δημιουργία, γεμάτη λυρισμό,  από την εκφραστική πένα του Γιώργου Αλεξανδρή.

 

Ολόγιομο φεγγάρι απόψε
γλίστρησε στην κάμαρά σου
τρύπωσαν και μερικά αστέρια,
τ' ουρανού τα αγιοκέρια,
να σου χαϊδέψουν τα μαλλιά,
να σ' ασημώσουν με φιλιά,
κυρά να σε πλανέψουν.
Γυμνό κορμί,λυτά μαλλιά,
ανάσες, ψίθυροι, καημοί,
ρίγος στην άδεια αγκαλιά.
Δεν ήταν  πλάνο φίλημα,
δεν ήταν  παιχνίδισμα σκιάς
ούτε και οπτασία.
Εγώ σου τα  'στειλα κρυφά,
τραγούδι, κάλεσμα, χαρά,
αφέντρα να σε πούνε
κι αφέντρα να σε φέρουνε
στον πύργο των ονείρων.
Μα αυτά αποξεχάστηκαν
τα μάτια σου κοιτώντας,
τα στήθη σου θωρώντας.

Μπλέχτηκαν τ' άστρα στα μαλλιά,

στο στήθος σου έγειρε το φεγγάρι
και κένταγαν τον έρωτα
απάνω στο κορμί σου.

Βγήκα στις στράτες τ' ουρανού

και στο βοριά καρτέρι,

της νύχτας να θυμώσω

και τα παιδιά της να μαλώσω.

Μ' αυτή γλυκοχαμογελά,

νεύμα μου κάνει και με προσπερνά,
στο παραθύρι σου με φέρνει

Στεφάνι βλέπω τ' άστρα στα μαλλιά

και το φεγγάρι κοίμιζες
μωρό στην αγκαλιά σου.
Είχε ο έρωτας φτερά
η χάρη σου μία ζωγραφιά,
νυχτέρι η ζωή στην ομορφιά

κι απόμεινα χωρίς καρδιά.

Η εικόνα είναι από:  http://www.inkefalonia.gr/photo-stories/22291-to-ologiomo-feggari-apo-ti-skala

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ

του Γιώργου Αλεξανδρή

 

 

Κρυφοί της αγάπης ψίθυροι

το βραδινό τ’ αγέρι

και αγαλλίαση ψυχής

το γλύκασμα της νύχτας.

Αγγέλων χοροί και στάσιμα

του φεγγαριού η εύπλοια  πορεία

και πλάνεμα μάγισσας θεάς

των αστεριών η ακολουθία.

Πύρωμα το βλέμμα το βαθύ,

παράκληση, κάλεσμα και ευφορία,

μάγεμα των χεριών το σμίξιμο,

παράδοση και συνάγωγη λειτουργία.

Το σκίρτημα έγινε ταραχή,

βωμού τελετή χωρίς ψεγάδι

και το αυθόρμητο φιλί

γήτεμα στων αισθήσεων τη γιορτή.

Λογιάζει ο νους το ξόδεμα

του χρόνου και της πίστης

και βρίσκει τις αλήθειες του

στ’ απρόσμενο το θαύμα.

Μπολιάζει τ’ άγναντο με φως ,

γέρνει ομόλογα στις ευχές της

και ανάβρυσμα ζωής  θωρεί

στα χείλη της το γέλιο.

Η φωτογραφία είναι από την προσωπική συλλογή

Η Φιλαρέτη

Η  Φιλαρέτη 

του Γιώργου Αλεξανδρή

Κι όσο η νύχτα μάκραινε

και γλύκαινε στις μικρές της ώρες,

μακάρια, λυτρωτική, με ασπασμούς και αποκαλύψεις,

η Φιλαρέτη, μούσα της αρετής και της σοφίας

κι ιέρεια της πλησμονής και της αγρύπνιας,

κεντούσε στο υφάδι της βεβαιότητες κι αλήθειες,

με λόγου σπονδές και τέχνης λυρισμούς

και σύναζε στην ποδιά της όνειρα και προσμονές,

με αρχαίες ρήτρες και βυζαντινές τελετές.

Κι όσο το φεγγάρι ανίχνευε

σε στενές γωνιές και σκοτεινά σοκάκια,

ανάστατες σιωπές και βλέμματα εκστασιασμένα,

η Φιλαρέτη, νύμφη των άστρων και κόρη της αυγής

και δέσποινα της γειτονικής του ουρανού αυλής,

έβαφε περάσματα μυστικά και δρόμους ορθρινούς,

με ώριμη γραφή και αίσθηση ιχνηλασίας

και διακονούσε με πληρότητα χάριτες κι ομορφιές

του στιχουργού του έρωτα, του ομολογητή.

Κι όσο οι στοχασμοί βαθαίναν

ως μύχιοι πειρασμοί και ρωτήματα λογικής

και γύμνωναν τη ζωή από ορισμούς, μορφές και μέτρα,

η Φιλαρέτη, πνεύμα ανοιχτής παρένθεσης

και λόγος ενσάρκωσης αταξίδευτων επιθυμιών,

ξεδίπλωνε με ανέστιους ερχομούς και άδηλες αποδράσεις

περγαμηνές πρωτότυπες και ευαγγέλιες αναγνώσεις

για να λυτρώνεται αχειραγώγητη η ψυχή,

με πάθη αναλλοτρίωτα κι ανάδρομη καταφυγή.

                                     15-7-18

                    www.alexandris23.net