ΝΥΧΤΕΡΙ

ΝΥΧΤΕΡΙ

Μια διαφορετική  δημιουργία, γεμάτη λυρισμό,  από την εκφραστική πένα του Γιώργου Αλεξανδρή.

 

Ολόγιομο φεγγάρι απόψε
γλίστρησε στην κάμαρά σου
τρύπωσαν και μερικά αστέρια,
τ' ουρανού τα αγιοκέρια,
να σου χαϊδέψουν τα μαλλιά,
να σ' ασημώσουν με φιλιά,
κυρά να σε πλανέψουν.
Γυμνό κορμί,λυτά μαλλιά,
ανάσες, ψίθυροι, καημοί,
ρίγος στην άδεια αγκαλιά.
Δεν ήταν  πλάνο φίλημα,
δεν ήταν  παιχνίδισμα σκιάς
ούτε και οπτασία.
Εγώ σου τα  'στειλα κρυφά,
τραγούδι, κάλεσμα, χαρά,
αφέντρα να σε πούνε
κι αφέντρα να σε φέρουνε
στον πύργο των ονείρων.
Μα αυτά αποξεχάστηκαν
τα μάτια σου κοιτώντας,
τα στήθη σου θωρώντας.

Μπλέχτηκαν τ' άστρα στα μαλλιά,

στο στήθος σου έγειρε το φεγγάρι
και κένταγαν τον έρωτα
απάνω στο κορμί σου.

Βγήκα στις στράτες τ' ουρανού

και στο βοριά καρτέρι,

της νύχτας να θυμώσω

και τα παιδιά της να μαλώσω.

Μ' αυτή γλυκοχαμογελά,

νεύμα μου κάνει και με προσπερνά,
στο παραθύρι σου με φέρνει

Στεφάνι βλέπω τ' άστρα στα μαλλιά

και το φεγγάρι κοίμιζες
μωρό στην αγκαλιά σου.
Είχε ο έρωτας φτερά
η χάρη σου μία ζωγραφιά,
νυχτέρι η ζωή στην ομορφιά

κι απόμεινα χωρίς καρδιά.

Η εικόνα είναι από:  http://www.inkefalonia.gr/photo-stories/22291-to-ologiomo-feggari-apo-ti-skala

Για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη Εκκλησία

(αναδημοσίευση από ανάρτηση της 07-03-2009)

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας!

Γιορτάζουν, οι γυναίκες!

Μια ημέρα αρκεί;

Μια ημέρα μόνο;

Από τα πρώτα βήματά μας στη ζωή, ο πολιτισμός μέσα στον οποίο ζούμε και αναπτυσσόμαστε, μας διδάσκει κάποιους ρόλους, ανδρικούς και γυναικείους αντίστοιχα. Με τον τρόπο αυτό μαθαίνουμε να πορευόμαστε στη ζωή ευχαριστημένοι και επαρκείς με την «ταυτότητα» μας, την ανδρική ή τη γυναικεία. Τα μηνύματα ζωής που μεταφέρει η Αγία Γραφή ως προς το ζήτημα των δύο φύλων, και ιδιαίτερα τη θέση της γυναίκας, ερευνήθηκαν από τους Πατέρες, διατυπώθηκαν και διαμορφώθηκαν από τις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους της Εκκλησίας

Παλαιά Διαθήκη

«Καί εἶπεν κύριος ὁ Θεός, οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον. Ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ' αὐτόν». Βοηθός, στην προκειμένη περίπτωση δε σημαίνει δευτερεύων ή μικρότερης σημασίας παράγων σε μια οποιαδήποτε δημιουργία ή στη ζωή. Είναι εκείνο το νέο πρόσωπο (η Εύα), που συμπληρώνει τη φύση του άνδρα (Αδάμ), είναι αυτή η ίδια φύση «ἡ αὐτή σάρξ». Η γυναίκα και ο άνδρας ταυτίζονται αλλά συγχρόνως διαφοροποιούνται. Ταυτίζονται επειδή δημιουργήθηκαν «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν», επειδή βρίσκονται σε μια αμοιβαία συμπλήρωση, σύμφωνα με το πρότυπο της αγίας Τριάδος. Διαφοροποιούνται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους ιδιώματα, τα οποία ούτε εναλλάσσονται ούτε ανταλλάσσονται. Αυτή η διαφοροποίηση ζητεί και αποβλέπει σε μια φυσική ενότητα των φύλων, η οποία θεωρείται πηγή ζωής για τον άνθρωπο και δε σημαίνει αντίθεση ή υποταγή. Η ιστορική έπειτα τάξη ως προς τη δημιουργία (ο άνδρας πρώτος και η γυναίκα δεύτερη) δεν αίρει την ισοτιμία, γιατί αποτελούν τον ένα άνθρωπο. Αλλά και η πτώση, που οδήγησε στην υποταγή της γυναίκας στον άνδρα, δεν περιορίζεται ιστορικά μόνο στη γυναίκα, αλλά περιλαμβάνει και τον άνδρα.

Αρχαιότητα

Αντιθέτως η στάση της αρχαιότητας απέναντι στη γυναίκα θα μπορούσε να συνοψιστεί στους λόγους του Δημοσθένη «Τάς μέν γάρ ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν, τάς παλλακάς τῆς καθ' ἡμέραν θεραπείας του σώματος, τάς δέ γυναῖκας του παιδοποιεῖσθαι γνησίως καί τῶν ένδον φύλακα πιστήν ἔχειν» (Δημοσθένους Λόγοι Κατά Νεαίρας). Οι γυναίκες εξοστρακίστηκαν από τη δημόσια και πολιτική ζωή, περιοριζόμενες στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή. Στην αρχαία Ελλάδα αντιμετωπίζονταν ως υποδεέστερες. Επικρατούσε η αντίληψη ότι «ἡ θήλεια φύσις ἐστί πρός ἀρετή χεῖρον τῆς τῶν ἀρρένων» (Πλάτωνα Νόμοι) και ότι «τό ἄρρεν πρός τό θῆλυ φύσει τό μέν κρεῖττον τό δέ χεῖρον, καί τό μέν ἄρχον τό δέ ἀρχόμενον» (Αριστοτέλη Πολιτικά). Αυτό το γεγονός το οποίο αντικατοπτρίζεται και σε ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό, ήταν μία νοοτροπία, ένα πρότυπο βαθιά ριζωμένο στους νόμους και στα έθιμα των κοινωνιών αποκλείοντας σχεδόν ολοκληρωτικά τη γυναίκα από τα επιτεύγματά του. Από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη γυναικείων θεοτήτων αποτελεί την παραδοξότερη αντινομία του αρχαίου κόσμου. Η γυναίκα, που δεν επιτρέπεται να συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή, που δεν μπορεί να λατρεύει το Θείο ελεύθερα με τον άνδρα, στήνεται στο βωμό και λατρεύεται από τον άνδρα ως θεά.

Αλλά και σε άλλους λαούς και πολιτισμούς, η θέση της γυναίκας ήταν ακόμη πιο τραγική, μη έχοντας κανένα νομικό δικαίωμα, αποτελώντας ουσιαστικά, «περιουσία» του συζύγου της. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και τις κοινωνικές «πληγές» της πολυγαμίας, της «ιερής πορνείας», της δημόσιας πορνείας, που κατέτρωγαν την καρδιά του αρχαίου κόσμου, αποτελώντας ταυτόχρονα και βασικό πολιτιστικό στοιχείο. Η άνιση αυτή μεταχείριση μέσα στις ανδροκρατούμενες χιλιετίες, οπωσδήποτε στηρίχτηκε σε κάποιο είδους παραλογισμό, ο οποίος συνοψιζόταν στην αντίληψη ότι οι άνδρες διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο μέσα στην κοινωνία και στον πολιτισμό, ενώ οι γυναίκες προορίζονται μόνο για δευτερεύοντες περιφερειακούς ρόλους.

Καινή Διαθήκη

Τελείως αντίθετη παρουσιάζεται η θέση της γυναίκας στο Χριστιανισμό. Ήδη στην Παλαιά Διαθήκη τονίζεται ότι η γυναίκα, όπως και ο άνδρας πλάστηκαν «κατ' εἰκόνα Θεοῦ» ο οποίος «ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς», δίνοντας ένα καινούριο ελπιδοφόρο μήνυμα για την αξία και την ισοτιμία των προσώπων. Η φράση αυτή δεν είναι απλώς μια θεωρητική διακήρυξη. Ο χριστιανισμός άλλαξε καθοριστικά και ολοκληρωτικά τη θέση της γυναίκας. Η ηθική κατάσταση της εποχής και η αντίληψη για την αξία του ανθρώπου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, παρά τις δυσχέρειες που συνάντησε ο Χριστιανισμός, αποτέλεσε για τους «ἐν σκότει καί σκιά θανάτου καθημένους», μια πραγματική αποκάλυψη. Μια αποκάλυψη για ένα διαφορετικό τρόπο σχέσεων κοινωνίας, τρόπο ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και συνύπαρξης. Η «ανόρθωση» της γυναίκας, μέσα στο χριστιανισμό, ξεκινάει από την απόφαση του Θεού να δανειστεί σάρκα και οστά από παρθένο κόρη, για να ντύσει τη θεότητα του Υιού Του, καταξιώνοντας τη γυναίκα ακόμη περισσότερο. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας ενσαρκώνεται η ιδανική προπτωτική γυναίκα, θαυμαστή, ώστε να ξεπερνά τους αγγέλους και να καθίσταται η «Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν». Ο Ιησούς Χριστός δε νομοθέτησε ειδικά για τη γυναίκα καινούρια πράγματα. Δέχτηκε κοντά του γυναίκες, η διδασκαλία του απευθύνθηκε εξ ίσου και σε αυτές, συνομίλησε μαζί τους και αποκαλύφθηκε μπροστά τους, όπως στο διάλογο με τη Σαμαρείτισσα, γυναίκες ήταν εκείνες που είχαν την τιμή να αναγγείλουν το μήνυμα της Ανάστασης. Ο Απόστολος Παύλος μας διδάσκει ότι στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γαλ. 3,28). Η καινούρια και ριζοσπαστική αυτή θέση που χαρακτηρίζει την πρακτική και τη θεολογία της Εκκλησίας είναι η υπέρβαση όλων των διακρίσεων. Έτσι, ο άνδρας και η γυναίκα, ως μέλη του ιδίου σώματος ενώνονται μεταξύ τους και μαζί με τη Θεία Κεφαλή του σώματος σε μια «ἐν Χριστῷ» ζωή, με την ζωοποιό ενέργεια της Θείας Χάριτος.

Παρόλα αυτά ήταν ευρύτατα διαδεδομένη η αντίληψη ότι ο χριστιανισμός, και ως Ορθοδοξία, τήρησε μια υποτιμητική στάση και σε αρκετές περιπτώσεις αντίθετη από τη στάση του Κυρίου απέναντι στη γυναίκα, μεταφέροντας με τον τρόπο αυτό κοινωνικά προβλήματα και αντιλήψεις στην εκκλησιαστική ζωή.

Εκκλησία

Η άποψη αυτή ενισχυόταν από τον περιορισμό της γυναίκας σε παθητικό ρόλο στην εκκλησιαστική ζωή. Ο παθητικός αυτός ρόλος, δεν εμπόδισε την ένταξή της γυναίκας σε πνευματικούς θεσμούς που επηρέασαν τη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι η ένταξή της στα «τάγματα τῶν παρθένων» και των «χηρῶν των πρώτων χριστιανικών χρόνων, στο θεσμό των διακονισσών, στην αναζήτηση του Θεού στο μοναχισμό, θεωρήθηκε και κατανοήθηκε στη θεολογική σκέψη, ως ένας τρόπος απεξάρτησης και απελευθέρωσης από τα κοινωνικά στερεότυπα, τα οποία τη συνέδεαν με την εξουσία και την κυριαρχία του άνδρα. Ο περιορισμός αυτός όμως δεν ήταν αποτέλεσμα υποτίμησης της γυναικείας φύσης, αλλά φαίνεται ότι επιβλήθηκε για ιστορικούς λόγους και από εσωτερικές, πνευματικές ανάγκες της Εκκλησίας. Αυτή τη θεμελιακή θέση της γυναίκας στην ιστορία της θείας Οικονομίας, που η ανδροκρατούμενη κοινωνία άλλοτε την αμαυρώνει και άλλοτε την κάνει να φαίνεται λαμπρότερη, αναδείχτηκε ακόμη περισσότερο και ρίζωσε μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, αφού οι διακονίες και τα αξιώματα συμπληρώνονται εντός της με αμοιβαίο τρόπο: «[…]πᾶν τὸ σῶμα συναρμολογούμενον καὶ συμβιβαζόμενον διὰ πάσης ἁφῆς τῆς ἐπιχορηγίας κατ' ἐνέργειαν ἐν μέτρῳ ἑνὸς ἑκάστου μέρους τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομὴν ἑαυτοῦ ἐν ἀγάπῃ».

Η γνησιότητα όμως της χριστιανικής αγάπης και κατ’ επέκταση η γνησιότητα του ορθόδοξου ήθους, επηρεάστηκε μέσα στο πέρασμα των χρόνων από ιστορικοκοινωνικές επιδράσεις, που διαμόρφωσαν μια νοοτροπία έξω από την ευχαριστιακή ζωή της Εκκλησίας. Για το λόγο αυτό, πρώτιστα, η Εκκλησία αποβλέπει στην εφαρμογή της διδασκαλίας στην πράξη από τους πιστούς, αφού «ἡ πίστις, ἐάν μή ἔχῃ ἔργα, νεκρά ἐστίν».

Οι Ιεροί κανόνες

Οι Κανόνες, οι οποίοι θεσπίστηκαν από την Εκκλησία σχετικά με τη θέση της γυναίκας, έχουν τη μορφή συμβουλών, προτροπών, απαγορεύσεων ή εξαιρέσεων. Είναι χαρακτηριστική η διαπίστωση ότι οι απαγορεύσεις υπερισχύουν των δικαιωμάτων. Εκτός αυτού, η γυναίκα αντιμετωπίζεται όσο πιο συχνά γίνεται σε συνάρτηση με τον άνδρα. Μπορεί να γίνει το αντικείμενο των Κανόνων, των οποίων ο άνδρας είναι πότε το υποκείμενο και πότε το μέσον.

Η θέση της γυναίκας στην κοινωνική ζωή με το ρόλο που καλείται να διαδραματίσει στο ιερό μυστήριο της ένωσης των φύλων, το γάμο, τη μητρότητα, την ανατροφή των παιδιών, μαζί με όλες τις στρεβλώσεις (άμβλωση, διγαμία, πολυγαμία, μοιχεία, διαζύγιο) που απορρέουν από την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου και ειδικότερα της γυναίκας, αποτέλεσαν αντικείμενο κανονιστικών διατάξεων από την πλευρά της Εκκλησίας. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και η εμφάνισή της (ένδυση, κόμη) οδηγούν σε συμβουλές, προτροπές και απαγορεύσεις, με μια μέθοδο και ένα τρόπο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανελεύθερος, ανελαστικός ή και καταπιεστικός. Παρατηρούμε ότι οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις των Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι δείχνουν άλλοτε να συγκλίνουν, άλλοτε να αντιφάσκουν και άλλοτε να αποστασιοποιούνται στα θέματα που αφορούν τη γυναίκα, θεωρούνται απόλυτα φυσιολογικές, εφόσον έζησαν και έγραψαν κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικοϊστορικές συνθήκες, χωρίς όμως να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση στη διδασκαλία του Κυρίου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι προσπάθησαν να βρουν έναν παιδαγωγικό τρόπο, ώστε να υπερβούν όλες τις αρνητικές συγκυρίες, συμβάλλοντας στη μεταμόρφωσή της κοινωνίας γενικότερα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει « Άντρες ήταν αυτοί που έκαμαν τους νόμους, γι’ αυτό η νομοθεσία είναι εναντίον των γυναικών». Ακόμη, προτρέπουν στην πρώτη ισονομία και όχι την τελευταία διαίρεση, όχι στο νόμο του ισχυρού, αλλά στο νόμο του δημιουργού( δηλ. του Θεού).

Σήμερα,

μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, με την αρχή της «πρός ἀλλήλους ἀγάπης», αναγνωρίστηκε η ανθρώπινη αξία της γυναίκας και αμβλύνθηκαν, αλλά δεν εξαλείφθηκαν  οι κάθε είδους προκαταλήψεις και αγκυλώσεις.

Μετά από εκατοντάδες χρόνια, η ισότητα μεταξύ αντρών και γυναικών αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σε κάθε δημοκρατία και ως τέτοιο μας αφορά όλους. Αντικρίσαμε το ξημέρωμα μιας νέας χιλιετίας κι όμως, το μισό του πληθυσμού της γης, οι γυναίκες, δεν έχει ακόμα καταφέρει να κατακτήσει το «μισό του ουρανού» που δικαιούται.
Γι’ αυτό η Διεθνής ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Ο ΟΗΕ καθιέρωσε το 1977 την 8 η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και την Διεθνή Ειρήνη.
Μα μόνο μια μέρα οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε τη γυναίκα άραγε;
Η απάντηση είναι απλή...
Κάθε μέρα οφείλουμε τιμή στη γυναίκα!

Ετικέτες Technorati: 8 Μαρτίου,Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ
του Γιώργου Αλεξανδρή 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν και οι καιροί των προβληματισμών και της ευθύνης

αποτιμώνται με τη συνέπεια λόγων και έργων,

με δόκιμη συναίνεση και κριτική αποδοχή,

ανέστιοι μέντορες,αμνήμονες ταγοί κι επίδοξοι προφήτες,

της πλάνης πρεσβευτές και της χειραγώγησης λειτουργοί,

τον καλούσαν μπροστάρη σε κάθε τους επιλογή,

του τόνιζαν την υπακοή ως συνείδηση και αρετή,

του εικόνιζαν ως χρέος και δικαίωμα την προσαρμογή

και τον αποκαλούσαν ισότιμο,δημιουργικό συνομιλητή.

Ο δάνειος λόγος τους σύμφυρμα και η εμμονή πρωτείο,

δικαιοσύνη η προβολή και η προσφορά αξιοσύνης μέτρο,

φάσμα ιδεών η επίκληση και δόγματα η πίστη

με σύνδρομα ορθολογισμού κι αυθεντικές μονοφωνίες

για να 'ναι η αντίληψη κοινή της ιστορίας και της ανάγκης

γι' αυτό και δεν δικαίωναν στο φόβο την καταφυγή του,

στο όνειρο την παρόρμηση και το δειλό αναρώτημά του,

υποκριτικά του διέκριναν  υπεύθυνες  ομόγνωμες συμφωνίες

κι αυθαίρετα τον ενέτασσαν ομόλογο συνομιλητή.

Με πρόκριμα το στοχασμό και στέγασμα την αλήθεια,

η προτροπή ήταν κλήτευση και η ένταξη ασυλία,

ευπείθεια στ' ανερμάτιστο κι ασύμβατη μικροθυμία,

της μνήμης απαξίωση κι απ' τα όνειρα αποστασία,

γι' αυτό και αντιλόγησε με θέσμιες κι ευσύνοπτες απόψεις,

αντέτεινε το σχετικό στους αφορισμούς και τις γενικεύσεις

δόμησε την προαγωγή στην αντίθεση και τη διαφωνία

κι αφού οι καιροί τον στράτευαν στην προσωπική ευθύνη,

προσφέρθηκε,ένας από τους πολλούς, ανένταχτος συνομιλητής.

ΥΠΟΤΡΟΠΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

ΥΠΟΤΡΟΠΕΣ ΚΑΙ  ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

του Γιώργου Αλεξανδρή

Στα κλειστά ιερατεία,αυτόκλητοι,

αλαζονικά και με υπεροψία,

γόνοι κληρονομικών  μεγαλείων

και αναγκαστικών εφήμερων αποδοχών,

αναγόρευσαν ως βήμα αναγωγής το παρελθόν,

τη συνέχεια ως δικαίωμα και παράσταση,

για να  ’ναι  και η γενιά τους μνήμη και διαδοχή

 Στους ανάστροφους δρόμους,

ετερόκλιτοι, φανατικά και με υστερίες,

σπορά συνδρόμων, άναρχων δοξασιών

και ανερμάτιστων παιδευτικών συμπεριφορών,

στιγμάτιζαν  προσχήματα κι επικλήσεις,

ρηχές αντιδράσεις κι απρόσωπες κριτικές,

για να  ’ναι και οι ομάδες τους ανάκριση και δίκη.

Στις περίβλεπτες εξέδρες,

δογματιστές, υστερόβουλα και με εμμονές,

επίγονοι ιδεοληπτικών μυθοπλασιών

κι απόκρυφων ιστορικών λαθροχειριών,

πομπεύουν κοινές ευθύνες και πάγιες αντιλήψεις,

αλλοτριωμένες συνειδήσεις και πρακτικές,

για να  ’ναι και η εξουσία τους συνεδρία και ανατροπή.

Στον απόηχο των υποτροπών,

ομόλογοι πολίτες, ρεαλιστικά και με αψιθυμία,

κοινωνοί συλλογικών αναγκών ελευθερίας

και ανοιχτών λειτουργιών δικαιοπροστασίας,

ιεραρχούν συνευθύνες και επισφαλή κεκτημένα,

θεσμικές αποκλίσεις και υπαρξιακές προκλήσεις,

για να  ’ναι και η εποχή τους δανεική και  επαναστατημένη.

            Γιώργος  Αλεξανδρής

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΚΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΚΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ

του Γιώργου Αλεξανδρή

Πάντα επίκαιρος ο Γιώργος Αλεξανδρής, ευαισθητοποιημένος, αφουγκράζεται το σφυγμό της σημερινής κατάστασης στην πατρίδα μας και αναρωτιέται για το πως θα πορευτούμε στο αύριο χωρίς: "ένοχη οργή και [...], χωρίς εμμονές [...]".

Όταν έρχονται ημέρες  χωρίς προβληματισμούς και ανησυχίες,

μέρες πιστής αντιγραφής, χωρίς αμφισβητήσεις και φοβίες,

οι νύχτες φεύγουν χωρίς σχεδιασμούς και επινοήσεις,

νύχτες μικρής απόστασης, χωρίς στασιασμούς και αποδράσεις.

Όταν στους δρόμους συναλλάσονται ο συμβιβασμός και η σιωπή,

δρόμοι στενάχωροι, που αδειάζουν σε μια αβασάνιστη επιστροφή,

πίσω απ΄τις πόρτες ζυγιάζονται ο εφησυχασμός και η μικροθυμία,

πόρτες ερμητικά κλειστές, στην εύτακτη και παιδευμένη αυτοφοβία.

Όταν αδιάτακτοι ειδήμονες εκποιούν γενιές και ιστορία,

ειδήμονες, επίσκοποι των καιρών και μπροστάρηδες με προσωπεία,

δικάζονται οι αιρέσεις του στοχασμού και της προφητείας,

αιρέσεις, ως σύμβολο αναχρονισμού και αρνήσεις ευνομίας.

Όταν συντεταγμένα πλήθη σε συνθήματα εκποιούν τη μοναξιά τους,

πλήθη ετερόκλητης σύστασης και ευκαιριακής ομογνωμίας,

μεθοδεύονται υπαρξιακές αλλοτριώσεις και εύβουλες ψευδαισθήσεις,

αλλοτριώσεις, ως χρίσμα καταξίωσης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Όταν στερεύει η ζωή από όνειρα, πεποιθήσεις και ουτοπίες,

ζωή που χαλκεύεται στο δείλιασμα την απόγνωση και τις παραιτήσεις,

πώς να θεριέψει η μνήμη ένοχη οργή και παρηγορήτρα,

μνήμη αυριανή, χωρίς εμμονές, ευαισθησίες και αποζητήσεις.

Στηρίζουμε την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου SID 2019 - 5 Φεβρουαρίου 2019

Απευθύνεται σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα

Η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου προσφέρει την ευκαιρία να αναδείξουμε τις θετικές χρήσεις της τεχνολογίας και να διερευνήσουμε το ρόλο που όλοι διαδραματίζουμε συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας καλύτερης και ασφαλέστερης διαδικτυακής κοινότητας. 

Στην Ελλάδα την ευθύνη για τον εορτασμό της Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου έχει το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου SaferInternet4Kids.gr επίσημος εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκού Δικτύου INHOPE/Insafe.

 Δείτε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να υποστηρίξουμε τη #SID2019:

1. Μπορούμε να συμμετάσχουμε στους μαθητικούς διαγωνισμούς για τη SID 2019 οι οποίοι διεξάγονται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας. Περισσότερες πληροφορίες εδώ
2. Μπορούμε να εγγραφούμε ως υποστηρικτής της Ημέρας Ασφαλούς Διαδικτύου 2019 συμπληρώνοντας την φόρμα που θα βρείτε εδώ
3. Μπορούμε να κατεβάσουμε το λογότυπο της SID 2019 από εδώ και αναρτήστε το στην σελίδα του δικού σας Σχολείου / Φορέα / Οργανισμού.
4. Μπορούμε να κάνουμε retweet στο twitter για την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου.
5. Μπορούμε να κάνουμε  κοινοποίηση στο Facebook για την Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου.

Ας κάνουμε τη SID 2019 μια μεγάλη επιτυχία στη χώρα μας και να γεμίσουμε τον χάρτη των υποστηρικτών  όπως και πέρυσι.

                   

Από την Ομάδα του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου
Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, Ινστιτούτο Πληροφορικής

Ανακαλύψτε τις ψηφιακές δυνατότητες του σχολείου σας, με το εργαλείο SELFIE της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Το SELFIE αποτελεί μία από τις 11 πρωτοβουλίες του σχεδίου δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ψηφιακή εκπαίδευση, που έχει ως σκοπό να ενισχύσει τις ψηφιακές δεξιότητες στην Ευρώπη και να υποστηρίξει την καινοτόμο χρήση των ψηφιακών τεχνολογιών στην εκπαίδευση και τη μάθηση. ( από http://www.ekt.gr)

Ένα νέο εργαλείο που θα βοηθήσει όλα τα σχολεία στην ΕΕ, καθώς και στη Ρωσία, τη Γεωργία και τη Σερβία να αξιολογήσουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία για τη διδασκαλία και τη μάθηση παρουσίασε στις 25 Οκτωβρίου 2018 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πρόκειται για το εργαλείο SELFIE (Self-reflection on Effective Learning by Fostering the use of Innovative Educational Technologies – Αυτοαξιολόγηση για την αποτελεσματική μάθηση με την ενίσχυση της χρήσης καινοτόμων εκπαιδευτικών τεχνολογιών) το οποίο θα τεθεί στη διάθεση - σε εθελοντική βάση - 76,7 εκατομμυρίων μαθητών και εκπαιδευτικών από 250.000 σχολεία.

Κάθε ενδιαφερόμενο σχολείο (ανώτερες τάξεις της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δευτεροβάθμια και επαγγελματική εκπαίδευση) μπορεί να εγγραφεί στην πλατφόρμα SELFIE και να διενεργήσει την αυτοαξιολόγησή του, ακολουθώντας 7 βήματα. Στόχος της Επιτροπής είναι η συμμετοχή ενός εκατομμυρίου μαθητών, εκπαιδευτικών και διευθυντών σχολείων έως τα τέλη του 2019.

...
Περισσότερα στο  http://www.ekt.gr/el/news/22379

4ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα: Σχολείο και Πολιτισμός

 

4ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
Εκπαίδευση στον 21^ο αιώνα: Σχολείο και Πολιτισμός 

 
Tο Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του ΕΚΕΔΙΣΥ, η Παιδαγωγική Εταιρεία Ελλάδος και το Κολλέγιο Αθηνών συνδιοργανώνουν στις 10-12 Μαΐου 2019 στην Αθήνα το 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο με τίτλο «Εκπαίδευση στον 21^ο αιώνα: Σχολείο και Πολιτισμός». Στο πρόγραμμα του συνεδρίου περιλαμβάνονται και φέτος καινοτόμα βιωματικά εργαστήρια, που διοργανώνονται σε συνεργασία με την Ελληνική Ένωση για την Προώθηση της Ρητορικής στην Εκπαίδευση.

Το Σχολείο και ο Πολιτισμός αποτελούν δύο αλληλένδετα αναπτυσσόμενους κύκλους που αλληλοτροφοδοτούνται. Εκφάνσεις του Πολιτισμού εκφράζονται στην εκπαιδευτική πραγματικότητα μέσα από τα μαθήματα του Αναλυτικού Προγράμματος, καθώς και με την υλοποίηση ποικίλων τυπικών ή άτυπων δράσεων που προϋποθέτουν την εμπλοκή των μαθητών. Έτσι, οι μαθητές μπορούν να υποστηριχτούν στην προσπάθειά τους για αποτελεσματικότερη κατάκτηση της γνώσης, αλλά και να ευαισθητοποιηθούν κοινωνικά ώστε να εξελιχθούν σε κριτικά σκεπτόμενους, υπεύθυνους και συνειδητά ενεργούς πολίτες. Από την άλλη, το σχολείο μπορεί να εμπλουτίσει με σχετικά παραγόμενα της σχολικής ζωής διάφορες εκφάνσεις του Πολιτισμού αλλά και να συμβάλλει στη διάχυσή τους στις τοπικές κοινότητες. Στην αμφίδρομη και παιδαγωγικά σημαντική σχέση Σχολείου και Πολιτισμού εστιάζει η θεματική του εφετινού μας Συνεδρίου.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου περιλαμβάνει:
α. Προφορικές ανακοινώσεις
β. Θεματικά Συμπόσια
γ. Εργαστήρια
δ. Αναρτημένες ανακοινώσεις, Posters (και εξ αποστάσεως)
 

ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ

Όσοι ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος με προφορική ή αναρτημένη ανακοίνωση ή με εργαστήριο θα πρέπει να στείλουν τον τίτλο και την περίληψη της ανακοίνωσής τους (έως 300 λέξεις) μέσω της ηλεκτρονικής φόρμας που βρίσκεται στην ιστοσελίδα  ekedisyconference.weebly.com έως τις 31 Ιανουαρίου 2019.
 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ
Υποβολή περιλήψεων: 31 Ιανουαρίου 2019
Ημερομηνία έγκρισης προτάσεων: 28 Φεβρουαρίου 2019
Διεξαγωγή συνεδρίου: 10-12 Μαΐου 2019

 

ΤΟΠΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ

10-12 Μαΐου: Κολλέγιο Αθηνών

 

Δείτε αναλυτικά όλες τις πληροφορίες ΕΔΩ